قلم چرخید و فرمان را گرفتند

ورق برگشت و ایران را گرفتند

به تیتر  ((شاه رفت))  اطلاعات

توجه کرده ، کیهان را گرفتند

چپ و مذهب گره خوردند و شیخان

شبانه جای شاهان را گرفتند

همه از حجره ها بیرون خزیدند

به سرعت سقف و ایوان را گرفتند

گرفتند و گرفتن کارشان شد

هر آنچه خواستند آن را گرفتند

به هر انگیزه و با هر بهانه

مسلمان ، نامسلمان را گرفتند

به جرم بد حجابی ، بد لباسی

زنان را نیز ، مردان را گرفتند

سراغ سفره ها ، نفتی نیامد

ولیکن در عوض نان را گرفتند

یکی نان خواست بردنش به زندان

از آن بیچاره دندان را گرفتند

یکی آفتابه دزدی گشت افشاء

به دست آفتابه داشت آن را گرفتند

یکی خان بود از حیث چپاول

دو تا مستخدم خان را گرفتند

فلان ملا مخالف داشت بسیار

مخالف های ایشان را گرفتند

بده مژده به دزدان خزانه

که شاکی های آنان را گرفتند

چو شد در آستان قدس دزدی

گداهای خراسان را گرفتند

به جرم اختلاس شرکت نفت

برادرهای دربان را گرفتند

نمیخواهند چون خر را بگیرند

محبت کرده پالان را گرفتند

غذا را آشپز چون شور می کرد

سر سفره نمکدان را گرفتند

چو آمد سقف مهمان خانه پایین

به حکم شرع مهمان را گرفتند

به قم از روی توضیح المسائل

همه اغلاط قرآن را گرفتند

به جرم ارتداد از دین اسلام

دوباره شیخ صنعان را گرفتند

به این گله دو تا گرگ خودی زد

خدایی شد که چوپان را گرفتند

به ما درد و مرض دادند بسیار

دلیلش اینکه درمان را گرفتند

همه این ها جهنم ، این خلایق

ز مردم دین و ایمان را گرفتند...

تفنگت را زمین بگذار

که من بیزارم از دیدار این خونبارِ ناهنجار




زبان آتش و آهن

زبان خشم و خونریزی ست

زبان قهر چنگیزی ست

بیا بنشین، بگو نشنو ، بگو بشنو ، سخن شاید

فروغ آدمیت ، راه در قلب تو بگشاید...

برادر! ای برادر... گر که می خوانی مرا، بنشین برادر وار

تفنگت را زمین بگذار

تفنگت را زمین بگذار تا از جسم تو

این دیو انسان کش برون آید....

تو از آیین انسانی چه می دانی؟

اگر جان را خدا داده ست

چرا باید تو بستانی؟

چرا باید که با یک لحظه غفلت، این برادر را

به خاک و خون بغلطانی؟

گرفتم در همه احوال حق گویی و حق جویی

و حق با توست

ولی حق را -برادر جان-

به زور این زبان نافهم آتشبار

نباید جست...

اگر این بار شد وجدان خواب آلوده ات بیدار

تفنگت را زمین بگذار...

در ایران، انسان را به خاطر داشتن فکر و اندیشیدن محاکمه می‌کنند

یار دبستانی من

سالهاست که می‌خوانیم و

آرزو می‌کنیم که یاران دبستانی‌مان کاری کنند

و خود نشسته‌ایم.... همراه شوید...

یار دبستانی من ، دشمن خونی منی ؟

چوب الف شد یه چماق ، هوشت کجاست یاد منی ؟

حک شده اسم من و تو زیر ستون خوب و بد

ترکه ی بیداد و ستم شد نفرت و بغض و حسد

دشت بی فرهنگی ما خشک شده کل علفهاش

خوب و بدش سوخته که هیچ،سنگ شده قلب آدماش

دست منم هروقتی خواست پرده ای رو پاره کنه

دست تو پس زد دستم و نگذاشت که اون کاری کنه...

از یاد نخواهیم برد
    هرگز
        هرگز
            هرگز ...

می خواستم بگم بدم می آید از اینها ولی بعد گفتم اگر بگویم دوست ندارم بهتر است.

دوست ندارم:

·         شهر آلوده، خیابان‌های کثیف

·         بی نظمی، عدم رعایت قانون

·         بی دقتی و سر به هوا بودن

·         گاهی اجبار و گاهی بی اجباری

·         زندگی بی هدف

·         اتلاف وقت

·         زندگی یکنواخت و تفریح نداشتن

·         تقسیم کردن دنیا به ایران و خارج!

·         خیلی دست بالا گرفتن خارجی‌ها خصوصا آمریکایی‌ها

·         نگاه عجیب به غیر ایرانی‌ها

·         خنگی ایرانی ها

·         ناآگاهی ایرانی ها

·         سبک زندگی ایرانی ها

·         اعتماد بنفس حیوان وار و بدون آگاهی

·         ملاک های خوب بودن و بد بودن سنتی ایرانی ها

·         شکایت و غر زدن همیشگی ایرانی ها

·         نارضایتی همیشگی ایرانی ها

·         غرور و خودبرتربینی

·         تعصب خصوصا نسبت به سنت‌ها و مذهب

·         تعصبات قومی و قبیله‌ای

·         افراد بی ادب و بی ملاحظه

·         آبگوشت و فسنجون

·         کمرویی و نداشتن اعتماد به نفس

·         ناآگاهی

·         فقر

·         دوره نوجوانی

منتظر انتقادها یا نظراتتون هستم ...

ای تو بی گناه

تو بی خبر

معصوم و پاک

رفتی چه زود

اون کس که تو رو

از ما گرفت

به عشق قسم

عاشق نبود

تو آخرین نگات

اشک چشمام

آزادی مرد

باور نکرد

حرفم با خداست

چرا کسی صدات نکرد...

ندا رفتی و در چشمای تو

قلبا شکست

چون پروانه شد

بر لاله ی ایمان نشست

ندا فانوس تو

نور همه دنیای ما

عشق آزادی و خورشید در فردای ما

عشق آزادی و خورشید در فردای ما

عشق فردای ما..

دارا جهان ندارد ، سارا زبان ندارد

بابا ستاره ای در هفت آسمان ندارد

کارون ز چشمه خشکید ، البرز لب فرو بست

حتی دل دماوند ، آتش فشان ندارد

دیو سیاه دربند ، آسان رهید و بگریخت

رستم در این هیاهو ، گرز گران ندارد

روز وداع خورشید، زاینده رود خشکید

زیرا دل سپاهان، نقش جهان ندارد

بر نام پارس دریا ، نامی دگر نهادند

گویی که آرش ما ، تیر و کمان ندارد

دریای مازنی ها ، بر کام دیگران شد

نادر ، ز خاک برخیز ، میهن جوان ندارد

دارا کجای کاری ، دزدان سرزمینت

بر بیستون نویسند ، دارا جهان ندارد

آییم به دادخواهی ، فریادمان بلند است

اما چه سود ، اینجا نوشیروان ندارد

سرخ و سپید و سبز است این بیرق کیانی

اما صد آه و افسوس ، شیر ژیان ندارد

کو آن حکیم توسی , شهنامه ای سراید

شاید که شاعر ما دیگر بیان ندارد

هرگز نخواب کورش ، ای مهر آریایی

بی نام تو ، وطن نیز نام و نشان ندارد

با باد خواهم گفت...

حکایت نامهربانیت را تا از هر کویی که می گذرد

آنرا بخواند تا شاید روزی از سر کوی تو نیز بگذرد

و بخواند ، قصه ای را که برایت آشناست...

به یاد خواهی آورد مرا ، نگاه یخ زده ام را

و روزی که دنیا را بر سرم خراب کردی

به یاد خواهی آورد...

به یاد قصه ای خواهی افتاد

که نامهربانی تو و سکوت من آخرین برگشت بود

به یاد خواهی آورد...

کسی را که همه دنیای تو بود

قسمهایی که خوردی

عهد هایی که بستی

و قلبی را که شکستی

همه را به یاد خواهی آورد...

با باد خواهم گفت حکایت نامهربانیت را...

شبی ناگهان از تو تنها شدن

شب ِحس ِای کاش فردا شدن

شب ِجان ِبارانم آتش گرفت

شب ِ بغض ِ کهنه زبانش گرفت

شب ِ تکه تکه غرورم شکست

دلم – متن سنگ ِصبورم – شکست

شبِ آینه تا شد از دیدنم

پُر از وحشت ِمرگ ، خوابیدنم

همین لحظه هایی که ناباورند

مرا تا مزار ِخودم می برند

کسی مرده در من که مومن نبود

سزاوارِآغوش ِ ممکن نبود

کسی مرده در من که بیگانه نیست

ستایشگر ِقلب ِ دیوانه نیست

کجایی تو ای عطر ِ بخشودگی

به دادم برس ، مُردم از زندگی

فراسوی ِانکار و دلواپسی

رسیدن به آرامش ِبی کسی

در این ناگهان تلخ و تنها شدن

به دادم برس ،صبح ِ فردا شدن

حریقی که پایان ِاین بستر است

شکفتن در آغوش ِ خاکستر است